Tertia Sessio Anno Bismillesimo Sexto Decimo

Sessionis relatio

Conuenerunt sodales gregis in aula palaeographica Scholae Normalis Superioris hora prima postmeridiana. Aderant autem sodales quinque:  Isabella Mardones, Robertus Λαμπροκλῆς Salazar, qui constituta die sessionem gessit, Bastianus Montanus, clarissimus Clemens atque Esther recentiores comites nostri. Bastianus autem pransum tantum uenit nec uoluit, uel auctoris causa, quem lecturi eramus postea, nobiscum manere.

Quibus de rebus locuti simus

Itaque primo, dum prandemus, uariis de rebus una uersantes collocuti sumus.  Nam, quoniam Robertus mane eodem die confabulatus erat cum amico alio Latine ope computatri, sermo ad Viuarium Nouum uertit: quid esset? qui in illo habitarent? quae disciplinae docerentur atque a quibus hominibus? Isabella autem Mardones percontantibus ceteris fabulam de Abio Warburg narrauit, Estherque de fabulis scaenicis quas inter dies Saturni Solisque cum histrionibus aliis discunt sub Philippo Brunet, nec Bastianus nec Clemens non multa uerba fecerunt.
Cum uero Montanus noster discederet, sicut ante septem dies nonnullos uersus e Ouidii Nasonis Arte Amatoria legimus, quibus medio in altero libro operis illius fabula Icari patrisque eius Daedali narratur. Qui artifex a Minoe rege cum filio clausus in labyrintho Minotauro structo, cum effugere non potuisset,  secum reputans mente consilium concepit, praeclusis ianuis,  mari a Minoe obtento, cum iter per terras non liceret suscepi, caeli alarum cera confectarum ope petere uias. Nec tamen satis tempore frui nobis licuit, ut fabulam pellegemus uideremusque quomodo res euentura esset misero Icaro, sed quo tantum pacto Daedalus faber pinnas cera utenda confecerit, quantumque hac gauisus sit nouitate.

Post septem autem dies carmen aetatis Medioaerualis legemus.

Prima Sessio Anno Bismillessimo Decimo et Sexto

Sessionis relatio

Conuenerunt sodales gregis in aula palaeographica Scholae Normalis Superioris hora prima postmeridiana. Aderant autem sodales tres:  Isabella Mardones, Robertus Λαμπροκλῆς Salazar, qui constituta die sessionem gessit ac Paulus noster Galuanus, qui urbem Bristolium reliquens ad nostra se recepit hiberna, ut  Latine nobiscum loqueretur.
Neque ullum prandium tempestatis causa officiosissimae actum est.

Quibus de rebus locuti simus

Quae Seneca ori apposuit Nuntii in fine fabulae suae de Oedipo Rege una legimus. Nec minimis cum difficultatibus obuiam uenimus, nam primo oratione non soluta sed uersibus usi sumus. In paene extrema parte fabulae tragicae Oedipi a Seneca Minore conscriptae Nuntius narrat Phorbam pastorem nollentem mentem aperire percontatur unde se cognouerit. Itaque certiorem facit Oedipoda praeterito de tempore, quo agellas ad Citherionem pascenti transfixis pedibus puer regius Thebanus datus, quem oraculum praenuntiauerat concubiturum matre cum sua, patremque suum interfecturum. Quam foedacum audierit, ita fatum miser agnouit suum aerumnosum, ut statim e conclauibus ruerit fugiens dum petit intima penetralia domus. Quae autem postea acciderint aerumnae hic Nuntius nuntiat. Tum plangere Regem fataque sua odi coepit, ac poenas dare scelerorum tam infaustorum causa. Nuntius autem illum furioso cum leone confert, ex Libya orto, Regem qui se non dignum esse putat qui morte sibi consciscenda poenas det. Nec enim satis es pro criminibus eius  uel semel mori. Itaque constituit se iterum iterumque sicut mortuum acturum uitam suam, scilicet noctem aeternam petens, dum sibi oculos perfodat. 

Prima Sessio anni MMXV (bismillesimo quinto decimo) – Première séance de l’année 2015

Sessionis relatio

Conuenerunt magno cum gaudio sodales gregis in aula palaeographica Scholae Normalis Superioris Mercuri die hora decima antemeridiana. Aderant autem sodales quinque : Bastianus Montanus, qui constituta die sessionem gessit, Ludouica Brouard, Roberto Λαμπροκλῆς Salazar, et duo etiam  sodales.

Quibus de rebus locuti simus

Allato scripto quod e libro Titi Liuii secundo excerptum erat, de Gaii Mucii Scaueolae uitam, uel potius fabulam Bastiano regente legimus.

Nam, ut solet fieri quandocumque in incipiendo libro quodam nonnulla praefantur scriptores, ait Gellius se opus suum confecisse, non accuratissime et ordine omnium partium seruato, sed item ut qui sibi annotationes colligunt accumulantque, cupidi permulta ac uaria cognoscendi. Is tamen, etsi cupidine ualde commotus eadem, adnotationes et commentationes suas minime festiue uoluit parare, sed potius parce modesteque diuulgare. Itaque titulos exornatissimos, exquisitos, facetos, artificiosos, quantum potuit, uitauit atque inscriptionem elegit uerissimam, quae ad tempus locumque in quibus opus composuit suum referuntur, nempe « Noctes Atticas ».
Post uero lectionem confectam scrutati sumus, immo ignaue percurrimus excerpta e opere a Thoma Elssaeser Belga magistro anno MCMIX Bruxellis edito, quem re uera magno usui esse nobis omnes arbitrati sumus ,  cui inscribitur « Nos in schola Latine loquimur ». Capitulum enim, in quo de scriptione agitur, legimus nec pauca uerba inuenimus, sed copiam magnam dictionum Latinarum.

Quid de Gellio liceat dicere

Enimuero Gallium Latinitatem miram coluit, qua oppido fructi sumus, nec tamen liquet quid in mente agitauerit, cum ea scripsit. Verum liber suum, etiamsi arduus interdum sit, at tamen copia rarorum uerborum gaudium maximum legentibus affert. Qualisnam est liber? Garrulus, copiosus, disparilis, siue dispar, celer. Quin etiam didicimus eum indiscincte ac promisce quae libitum fuerit scribere, ludendi causa, quasi commentariis siue aduersariis adnotationes indidisset, porro breuiter et indigeste et incondite ex auditionibus, lectionibusque utraque lingua scriptis.

Λαμπροκλῆς conscripsit

Sessio Tertia anni MMXV (bismillesimo quinto decimo) – Troisième séance de l’année 2015

Sessionis relatio

Conuenerunt magno cum gaudio sodales gregis in aula palaeographica Scholae Normalis Superioris die ad horam primam postmeridianam uergente. Aderant autem sodales quattuor: Bastianus Montanus, Darius Ruda  Egarensis, Isabella Mardones, Robertoque Λαμπροκλῆς Salazar, qui constituta die sessionem gessit.
Ante conuentum et pranderunt una Robertus Isabellaque, per quod totum prandium nullo uerbo, pro uirili parte, ut ita dicamus, nisi Latino utentes.

Quibus de rebus locuti simus

Praefationem quam Aulus Gellius operi suo addidit Robertus attulit, in quibus multa reperiebantur uerba quae ad scriptionem, id est, ad modum scribendi, pertinebant. Nam, ut solet fieri quandocumque in incipiendo libro quodam nonnulla praefantur scriptores, ait Gellius se opus suum confecisse, non accuratissime et ordine omnium partium seruato, sed item ut qui sibi annotationes colligunt accumulantque, cupidi permulta ac uaria cognoscendi. Is tamen, etsi cupidine ualde commotus eadem, adnotationes et commentationes suas minime festiue uoluit parare, sed potius parce modesteque diuulgare. Itaque titulos exornatissimos, exquisitos, facetos, artificiosos, quantum potuit, uitauit atque inscriptionem elegit uerissimam, quae ad tempus locumque in quibus opus composuit suum referuntur, nempe « Noctes Atticas ».
Post uero lectionem confectam scrutati sumus, immo ignaue percurrimus excerpta e opere a Thoma Elssaeser Belga magistro anno MCMIX Bruxellis edito, quem re uera magno usui esse nobis omnes arbitrati sumus ,  cui inscribitur « Nos in schola Latine loquimur ». Capitulum enim, in quo de scriptione agitur, legimus nec pauca uerba inuenimus, sed copiam magnam dictionum Latinarum.

Quid de Gellio liceat dicere

Enimuero Gallium Latinitatem miram coluit, qua oppido fructi sumus, nec tamen liquet quid in mente agitauerit, cum ea scripsit. Verum liber suum, etiamsi arduus interdum sit, at tamen copia rarorum uerborum gaudium maximum legentibus affert. Qualisnam est liber? Garrulus, copiosus, disparilis, siue dispar, celer. Quin etiam didicimus eum indiscincte ac promisce quae libitum fuerit scribere, ludendi causa, quasi commentariis siue aduersariis adnotationes indidisset, porro breuiter et indigeste et incondite ex auditionibus, lectionibusque utraque lingua scriptis.

Λαμπροκλῆς conscripsit

Langues anciennes et oralité